|
|
Wat is het?
Small Intestinal Bacterial Overgrowth (SIBO) is een medische aandoening waarbij er sprake is van een abnormaal grote hoeveelheid bacteriën in de dunne darm.
Normaal gesproken bevindt het overgrote deel van onze darmflora zich in de dikke darm, terwijl de dunne darm relatief bacterie-arm is.
Wanneer deze bacteriën zich verplaatsen of vermenigvuldigen in de dunne darm, gaan ze voedingstoffen fermenteren,
wat leidt tot gasvorming en diverse spijsverteringsklachten.
|
Veelvoorkomende symptomen
De klachten bij SIBO kunnen sterk variëren, maar de meest gemelde symptomen zijn:
- opgezette buik en opgeblazen gevoel (meteorisme)
- overmatige gasvorming en winderigheid
- buikpijn en buikkrampen
- veranderd ontlastingspatroon, zoals chronische diarree, constipatie of een afwisseling hiervan
- misselijkheid en indigestie
- vermoeidheid en concentratieproblemen ("hersenmist")
- in ernstige gevallen: ongewenst gewichtsverlies en malabsorptie (vitaminegebrek, met name vitamine B12)
Belangrijkste oorzaken
SIBO is bijna altijd het gevolg van een onderliggend probleem dat de natuurlijke reiniging of de anatomie van de darmen verstoort.
De belangrijkste oorzaken zijn:
- verminderde darmmobiliteit: wanneer de natuurlijke, golfachtige bewegingen van de darm (peristaltiek) vertragen, blijven voedselresten en bacteriën te lang stilstaan. Dit komt onder andere voor bij Irritable Bowel Syndrome (Prikkelbare Darmsyndroom), diabetes en sclerodermie
- anatomische afwijkingen of eerdere operaties: operaties aan de maag of darmen (zoals een maagverkleining of darmresectie) kunnen "blinde lussen" creëren of natuurlijke barrières (zoals de klep van Bauhin) beschadigen, waardoor bacteriën gemakkelijk overlopen
- te weinig maagzuur: maagzuur doodt normaal gesproken bacteriën in ons voedsel. Langdurig gebruik van zware maagzuurremmers (protonpompremmers) kan de bacteriegroei bevorderen
Diagnose en Behandeling
De diagnose wordt meestal gesteld via een waterstof- en methaan-ademtest (lactulose of glucose) die meet hoeveel gas de bacteriën in de dunne darm produceren.
De behandeling richt zich in de eerste plaats op het bestrijden van de bacteriële overgroei, vaak met specifieke antibiotica (zoals rifaximine) die lokaal in de darm werken.
Daarnaast is het essentieel om de onderliggende oorzaak aan te pakken om te voorkomen dat de klachten terugkeren.
Ook een tijdelijk dieet, zoals het FODMAP-arm dieet, kan helpen om de symptomen te verlichten door de voedingsbodem voor de bacteriën te beperken.
Bronnen:
|